Ik heb de laatste tijd een redelijk ongezonde relatie met mijn computer. ’t Is nog niet echt rampzalig en het is nog juist niet van die orde dat mijn huisgenoten zich zorgen hoeven te maken of een interventie moeten plannen. Maar het valt mij wel op dat ik elke dag in dezelfde rituelen verval.

Computer openklappen. Naar spam kijken alsof daar verrassende dingen in zitten. En dan dwangmatig naar die map. Altijd naar diezelfde map alsof al die teksten die daar al jaren stof liggen te vergaren zich ineens zonder mij hebben herschreven.

Precies alsof ik daar alleen maar mee bezig ben.  Op zich is dat wel wat raar want normaal gezien stel ik alles uit.  Een mail beantwoorden bijvoorbeeld kan bij mij zonder probleem, gaan van “ik doe dat straks wel” naar “ik hoop dat die mens peist dat ik verhuisd ben naar een andere planeet “

Ik ben daar allemaal niet fier op maar speciale talenten kies je nu eenmaal niet zelf. En met die map was dat niet anders. Jarenlang was die daar gewoon. Die stond ergens op mijn computer. Zoals al die andere dingen die daar al zo lang opstaan dat ik ze niet eens meer zie, laat staan dat ik weet waarvoor ze allemaal dienen.

Bon die map dus.  Om de zoveel tijd opende ik ze. Ik verschoof daar een paar punten. Haalde een komma weg. Schreef één zin en schrapte er vijf om daarna alles, voor onbepaalde duur, weer proper dicht te doen. Meestal keek ik gewoon naar die teksten zoals ik naar een dessertkaart kijk. Ook al is er keuze genoeg, de keuze ligt eigenlijk altijd  op voorhand al vast. Het wordt een dame blanche.

Als ik iets moet beslissen is er nog altijd morgen. Volgende week trouwens ook.

Het verraderlijke aan uitstelgedrag is dat het van buitenaf op luiheid lijkt. Dat hoor ik dikwijls genoeg van mijn huisgenoten. Terwijl het meestal gewoon echt iets anders is. Schrik. En in mijn geval zelfs heel specifieke schrik want zolang alles proper in die map blijft zitten, kan er niks gebeuren en kan er niks mislukken.

Niemand kan het onnozel vinden.

Niemand kan het verkeerd verstaan.

Niemand kan het afkeuren.

Het bestaat wel maar alleen nog niet echt en alleen op mijn voorwaarden. En als het echt moet, kan ik nog altijd doen alsof het niet bestaat.

Op die manier heb ik mezelf jarenlang wijsgemaakt dat ik geduldig was. Dat ik wachtte op het juiste moment of op het juiste inzicht. Sommige dingen hebben nu eenmaal tijd nodig. Om te rijpen of om te rotten. Als ik eerlijk ben, zijn dat gewoon twee verschillende woorden voor hetzelfde excuus. Schrik.

Ik stelde altijd alles uit. Waarom doe ik dan nu ineens het tegenovergestelde? Waarom open ik mijn privémailbox om de vijf minuten alsof ik wacht op iets waarvan ik eigenlijk al weet dat het eraan zit te komen?

Waarom betrap ik mezelf erop dat ik blijf wachten op iets dat ik jarenlang heb uitgesteld?

Dat zijn dan de momenten waarop ik beslis om rap rap nog iets nuttelozer te doen. Een pollepel zoeken die ik niet nodig heb. Kijken hoeveel procent batterij mijn telefoon nog heeft. Of opzoeken waarom alle palingen in hun leven ooit beslissen dat ze dringend naar de andere kant van de oceaan moeten zwemmen. Eender wat.

Alles is beter dan te lang stil te blijven staan bij de enige vraag.

Omdat ik het antwoord ondertussen al ken.

Ik moet alleen nog even aan het idee wennen dat die map binnenkort niet langer zomaar een map zal zijn. Maar dat jij er ook zal in kunnen rondneuzen.

En dat … is precies toch allemaal een beetje spannender dan een oceaan vol palingen.