Josph. L Kellermann, een klinisch psycholoog die mensen met een onbeheersbare verslaving bijstaat, heeft talloze wijze boeken geschreven. In een van zijn belangrijkste boeken ‘A Guide for the Family of an Alcoholic ‘, legt Kellermann uit dat een doorwinterde alcoholist die gestopt is met drinken en opnieuw in de verleiding komt, onder bijna geen enkele voorwaarde die hij zelf onder controle heeft, kan stoppen met drinken.

Toen ik dat las was het alsof ik in een spiegel keek want ik ben, als ik me zo mag uitdrukken, nog steeds onderworpen aan de uitzichtloosheid van de ziekte die alcoholisme heet. Als ik zou overwegen om opnieuw te drinken, loop ik hetzelfde risico om te veranderen in dat ongeleide projectiel dat alles verwoest wat op mijn pad komt, net zoals dat vroeger het geval was.

Simplistisch voorstellen wat het betekent om alcoholverslaafd te zijn is eenvoudig, mijn rem kapot is. De gevolgen begrijpelijk voorstellen is moeilijker. Dat was bijna 10 jaar geleden zo en dat is, mocht jij er twijfels over hebben vandaag nog altijd het geval.

Aan het einde van mijn lijdensweg, nu 10 jaar geleden, was nagenoeg het enige wat ik nog voelde, de ijskoude muur waar ik met mijn rug tegenaan stond. Ik kon geen kant meer op. Alcohol had me zo hard in zijn omklemmende greep dat de enige emotie die ik nog gewaarwerd, de opluchting was als ik mezelf zekerheid kon geven dat ik voldoende flessen in voorraad had om er de dag mee door te komen.

Drank had controle en alcohol was de baas. Datgene wat een normaal leven zijn kleur en glans geeft, was betekenisloos, overbodig en vooral storend geworden. Door overmatig en oncontroleerbaar drankmisbruik was ik helemaal alleen op een eenzaam eiland geïsoleerd en was het bankroet van mijn menselijk bestaan helemaal compleet.

Wanneer ik op mijn misbruik terugblik, kom ik altijd bij jou uit.  Om je voor mij te waarschuwen, denk ik. Even hypothetisch nu, kan jij je proberen voorstellen dat ik zou uitschuiven en ik opnieuw helemaal machteloos naar jouw steun zou uitreiken? Mag ik je even meesleuren in die horror?

Mocht dat gebeuren, wil ik je vragen me niet te vertrouwen.  Weet dat jij niet de helpende hand kan zijn die ik nodig heb. Stel dat ik je nog dierbaar ben, weet dan dat jij mijn laatste reddingsboei absoluut niet mag proberen zijn.  Zou je het overwegen weet dan dat jij een groot risico loopt om mijn knecht en slaaf te worden van al datgene waartoe ik je door mijn verslaving zal dwingen.

Misschien maakt deze griezelige veronderstelling je angstig, en misschien nog meer bevreesd dan ikzelf, maar eerlijker dan hoe ik het zeg kan ik het niet uitleggen. Beloof me dus dat, mocht ik ooit naar de fles zou teruggrijpen, om alstublieft niet tegen mij te leunen. Als drinker ben ik een te zwakke muur, een krottige bouwval die je helemaal meesleurt in mijn puinhoop die ik word als ik helemaal in elkaar stort.

Misschien wil je me met mijn schuivers opnieuw ruw de les lezen zoals je vroeger deed wanneer je mij volledig verdoofd en los van de wereld aantrof. Je zou kunnen kiezen om het me diep in te wrijven wat voor een waardeloze klootzak ik ben. Je zou razend kwaad kunnen worden. Je zou me zelfs kunnen slaan.

Mag ik je de vraag stellen of je dat ook zou doen mocht ik kunnen uitleggen dat mijn gedrag het gevolg is van een hopeloze ziekte waaraan ik lijd. Een soort van psychische aandoening waardoor ik telkens opnieuw een op voorhand verloren gevecht aanga omdat elke vezel in mijn lijf me dat oplegt. Zou je me de rug wijzen als ik je zeg dat ik ziek?  Zou je die uitleg proberen te begrijpen?

Maak me dan geen bittere verwijten en kleineer me niet.  Noem me niet ‘waardeloze loser’ of ‘lafaard zonder karakter’ want net die woorden die je me naroept, treffen hard en bevestigen het weerzinnig lage beeld dat ik al van mezelf had.

Verstop mijn flessen niet en gooi mijn blikjes niet weg. Laat je door jouw liefde en jouw wanhopige bezorgdheid niet verleiden om voor mij dingen te doen die ik zelf moet doen.

Telkens jij verantwoordelijkheid opneemt voor de gevolgen van gebeurtenissen waaraan ik schuld heb, ontneem je me een kans om zelf verantwoording op te nemen.

Als je het wel doet zal ik mezelf nog kleiner maken en zal ik me mijn eigen schuldgevoel zo hard verwijten dat het de grootste trigger wordt voor een nieuwe fles.

Negeer mijn beloftes en sla ze in de wind want geen enkele ervan heeft enige waarde. Misschien lijken ze oprecht of eerlijk en ogen ze gemeend, hecht geen geloof aan al wat ik je zweer, want mijn eed is waardeloos.

Vertrouw mijn tranen niet. Het zijn krokodillentranen en stellen niets voor. Ze zijn bedoeld om je te misleiden en zijn een slinkse poging om de gevolgen van mijn daden te verdoezelen.

Hecht geen waarde aan wat ik je zeg want de kans is groot dat het een leugen is. Van drank word ik meester in het ontkennen van de waarheid en versta ik als geen ander de kunst om jou het gevoel te geven dat jij oorzaak bent van de uitzichtloze situatie waarin ik ben beland. 

Bovendien bezit ik talent om respect, of wat daar moet voor doorgaan, te verliezen voor mensen die het dichtst bij mij staan. Met een dik boek vol uitvluchten leid ik je gemakkelijk om de tuin.

Deze uiterst gemene achterkant tonen je mijn bezoedelde persoonlijkheid en geeft inkijk in de schabouwelijke symptomen van de ziekte waaraan ik leid. De symptomen en de bijwerkingen vind je allemaal in deze bijsluiter die mijn ziekte illustreert.

Sta niet toe dat ik misbruik van je maak of dat ik je op gelijk welke manier financieel uitbuit of emotioneel chanteer. Liefde of genegenheid mogen zulke onrechtvaardige voorwaarden niet toestaan, nooit! Je bent veel meer waard dan dat. Neem me dus niet in bescherming en vertel geen leugens om bestwil om voor anderen te verbergen wie ik geworden ben.

Laat mijn openstaande rekeningen onbetaald en neem mijn verplichtingen tegenover anderen en tegenover mezelf niet op jou. Doe je het toch, weet dat met elke crisissituatie die je probeert te vermijden, voor mij de ultieme kans was om in te zien wie ik daadwerkelijk ben.

Door steeds mijn vangnet te zijn en me een gemakkelijke uitweg te bieden, zal ik vastberaden doorgaan met het ontkennen van mijn drankprobleem.

Mijn eigenwaarde hangt niet af van het feit dat jij me accepteert maar je helpt me niet door me voor anderen te verstoppen. Keur mijn verslaving niet goed, ga er niet voor opzij en uit geen loze dreigementen die je nooit tot uitvoering brengt. Ze bevestigen alleen maar mijn overmoedig idee dat het allemaal zo erg niet is.

Maar: Informeer je over alcoholisme en verslavingen en hoe die in relatie staan met mij en met ons. Wees niet beschaamd om hulp te vragen wanneer je er zelf niet meer uitkomt. Kijk vriendelijk naar jezelf, wees mild en oordeel niet te fel over jezelf.  Jij bent het probleem niet. Jij bent ook een slachtoffer.

Wees moedig genoeg en leer je eigen grenzen te bepalen en bewaak ze alsof het je kinderen zijn. Jouw grenzen zijn noodzakelijk voor mij om te groeien en te veranderen.

Zorg goed voor jezelf en maak het je, wat mij betreft, zo gemakkelijk mogelijk. Ik ben jouw probleem niet. Hou van jezelf, maak keuzes en wijs me de weg zodat ik kan leren hoe ik met mezelf moet omgaan.

Als ik je nog lief ben, zoek dan mee naar hoe ik kan leren om mezelf liever te zien dan mijn verslaving.

Doe ik dat niet, loop dan keihard weg. Laat me in de steek en kijk nooit meer naar me om. Bekommer je niet langer meer om mij en vergeet me.  Ga ver weg en stop maar pas als je zeker bent dat ik helemaal en voor altijd uit je zicht verdwenen ben, want ik me na al datgene wat al gebeurd is opnieuw slimmer waan dan mijn probleem, heb jij geen enkel idee tot welk onheil ik nog in staat ben… als ik niet definitief stop met drinken!