Covid19 en alcohol? Help!

Verslaafd aan alcohol, daar ben je toch helemaal zelfverantwoordelijk voor? Verslaafden zijn daar echt wel zelf de oorzaak van? Uitspraken als deze hoor ik ook, maar zelf ben ik daar helemaal niet zeker zo van. Toen ik een aantal jaren geleden ’s morgens een halve fles wijn nodig had om de lichamelijke bijwerkingen van mijn dagelijkse kater te onderdrukken en om mentale afhankelijkheid te bedwingen, voelde dat niet aan als vrije wil maar eerder als een pure noodzaak om de dag te kunnen beginnen. Als ik nu op die donkere periode terugblik, weet ik een ding wel heel zeker. Ik was niet zo trots op mezelf en dan druk ik me nog heel voorzichtig uit. Mijn dagelijkse realiteit was dat onweerstaanbaar hard drinken heel erg in de weg stond van elk redelijk gedrag en van normale emoties. Ik spoelde op voorhand alle ratio en gevoelens weg tot alleen zuipen nog van belang was en er niets anders meer overbleef om nog verder voor te leven. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat verslaafd zijn voor mij geen bewust weloverwogen keuze was. In mijn beleving is alcoholisme een ziekte die het vermogen tot zelfsturing verstoort en die mijn ingebouwd natuurlijk beloningsmechanisme helemaal tilt deed slaan, waardoor ik gedwongen op zoek moest naar artificiële mentale beloningen. Tegen deze levensbedreigende ziekte bestaat in mijn geval maar één doeltreffende remedie, ik moet het eerste glas laten staan en die keuze moet ik elke dag opnieuw maken, wil ik mezelf niet opnieuw in de vernieling drinken. Die keuze valt me niet langer zwaar omdat ik mijn leven terug gekregen heb, en ik onder geen enkele voorwaarde naar dat oude terug wil. Ik prijs me gelukkig en ik ben zo dankbaar dat ik me wekelijks met lotgenoten kan omringen en kan luisteren naar worstelingen die mij helpen om vol te houden of kan vertellen over mijn zielenroerselen die een inspiratiebron kan zijn voor anderen. Enkel door die wekelijkse bijeenkomsten blijf ik scherp op mijn onderhuids sluimerende symptomen en kan ik ze de baas blijven. Dat is levensnoodzakelijk want een alcoholist ben ik voor het leven!  Met mijn hand op het hart durf ik te zweren dat in onze wekelijkse sessies levens gered worden. Ikzelf ben daar het levende bewijs van.

Alcoholisme en verslavingen zijn thema’s die maar weinig mensen onberoerd laten, zeker nu door de covid-crisis alle sociale controle is weggevallen. Iedereen kent van ver of van dichtbij, vanuit zijn of haar eigen leefwereld wel iemand die veel te veel drinkt en die de controle kwijt is. Misschien heb je zelfs je eigen alcoholgebruik in vraag gesteld, en deed je al een zelftest om te toetsen of jouw drinken nog binnen aanvaardbare normen valt. Vele mensen slagen erin om het drinken van alcohol binnen de perken te houden, doen het niet of houden het op een paar glazen op de juiste gelegenheid. Niks mis mee, maar verschillende media schrijven de laatste dagen nogal wat bladzijden vol over stille verslaafden, over mensen die van thuis werken, een gezin hebben maar die door het wegvallen van sociale controle achter de voordeur kampen met een torenhogen, verborgen verslaving. Door de isolatie wordt gekozen voor de verkeerde vluchtroute waardoor mensen verstrikt dreigen te raken in alcohol of in andere roesmiddelen en zo over het randje van de gevarenzone vallen.

Corona is een laffe spelbreker, ook voor alcoholisten die in pril herstel zitten en die in wekelijkse meetings een laatste reddingsboei gevonden hebben. Wanneer deze uitwisseling en deze hulp door de lockdown helemaal wegvalt, is het risico niet onbestaande dat deze zieke mensen straks op dezelfde manier naar adem zullen happen als patiënten die op een covid-afdeling van hun zuurstoftoevoer losgekoppeld worden. Om de maatschappelijke nevenschade van covid te beperken, wil ik hard pleiten om zelfhulpgroepen in een heel beperkte setting en met oog voor de grootste veiligheidsvoorschriften toch te laten plaatsvinden, om die levenslijn open te laten. Bij zelfhulpgroepen zitten gezonde, bereidwillige anciens die beschikbaar zijn om in kleine groepjes van twee of drie, nieuwelingen in veilige omstandigheden te begeleiden in hun herstel en te waken dat ze niet definief over de rand vallen. Vandaag is dit echter door de strikte veiligheidsvoorschriften niet mogelijk.

  1. De essentie van ons verslavingsproces mooi verwoord Jan. Echt.
    Mijn leven is een groeiproces. Ik heb alle stommiteiten, en dat is eerder eufemistisch uitgedrukt geloof me, nodig gehad om de persoon te worden die ik nu ben. Ik ben verre van perfect en de moeite waard. Ik mag hier rondlopen op onze aardkloot. Niet menselijks is mij vreemd.
    Ik heb wellicht meer dan anderen last van ‘gezag’ en met ‘autoriteit’. Ik heb moeten ontdekken dat grenzen stellen aan mezelf, zelfbehoud inhoud. Het eerste glas.
    Voor mij is leiderschap meer dan het blind opleggen van maatregelen en het uitvinden en opleggen van wetten. Plots ontdekken we dat sociaal contact misschien toch ook wel nuttig kan zijn.
    RVT’s, studenten op kot, …
    Wat zegt dit over hoe individualistisch onze maatschappij in mekaar steekt.
    Wij zijn van onze vergader locatie uitgesloten omdat het ter sprake kwam.
    Meer dan ruimte genoeg om gedurende 2 uurtjes veilig te kunnen vergaderen, maar het mocht niet.
    In mijn groep zijn 3 mensen ‘ontsnapt’.
    Ze kregen het afhaken mits de covid19 maatregelen, op een schoteltje aangeboden, zeg maar.
    Je kan het ook positief bekijken uiteraard. Onze leiders zijn er achter gekomen dat een verbod om stil te zitten in open lucht op een bank in het park, misschien toch niet een maatregel is die veel betekent in de strijd tegen het miezerig beestje. Wat ik mij dan steevast afvraag of die uitvinders van zo’n maatregelen de hand in eigen boezem te steken ? Hoe kan je zo’ n domme beslissingen nemen ?
    Ik kan wekelijkse vergaderingen sterk aanbevelen. Ik leer er om verantwoordelijkheid te nemen.
    Alert te zijn. Mijn gezond verstand aanscherpen. Gezond kritisch te zijn en assertief.
    Trump is niet alleen. Ik zei het al, niets menselijks is mij vreemd.

    Like

  2. Goed bezig! Dag per dag is het motto. Er zijn zelfhulpgroepen die nu videomeetings houden (Teams, WhatsApp,…) Misschien een ideetje?
    Vandaag niet!
    Grt,
    Lucese

    Geliked door 1 persoon

%d bloggers liken dit: