In de schaduw van de tijd, waarin seconden vervliegen als vallende sterren, word ik nog maar een keer onverwacht met mijn neus op de vergankelijkheid van het leven gedrukt.  Het leven, niets meer maar ook niets minder dan een tijdelijke maar verraderlijke koorddans op een vluchtige symfonie die, al dan niet in stijl, wordt uitgevoerd op het podium van de tijd.

“Het leven, een bloem die slechts één seizoen haar kleuren toont.”

Op een dag als deze waarin de zon met al haar kleuren straalt, voel ik nog meer de kilte die de schaduwkant van het leven me onverwacht toont.  Mensen vallen de laatste tijd te vaak en te onverwacht van de bladzijde waarop ik nog aan het schrijven ben, terwijl ik met mijn verhaal niet eens in de helft zit. In dat onbegrijpelijke weefsel van het leven ontvouwt zich de vergankelijkheid ervan als een onontkoombare metgezel die alle verloren momenten en onvervulde dromen met zich meeneemt. Dat voelt op het eerste gezicht onrechtvaardig.

Toch moedigt elk afscheid me op een vreemde manier, ongewild aan om de schoonheid te blijven vinden in de tijd die me gegeven is. Enkel door die tijdelijkheid van het bestaan kunnen mijn keuzes betekenis krijgen. Elke stap die ik zet of elke kleine droom die ik najaag krijgt hierdoor een diepere intensiteit want ik besef meer en meer dat de klok des tijds ook al mijn hartslagen telt.

Mijn leven is niets meer dan een vluchtige zonnestraal die door de bladeren danst en me eraan herinnert dat ik ook maar een ademtocht verwijderd ben van het oneindige verhaal van het universum. Net daarom wil ik genieten van deze dag ook al is hij al voor meer dan de helft voorbij.  Ik wil de geur nog opsnuiven van de half verwelkte irissen die in mijn vijvertje staan maar waarvan de kleuren al lijken te verbleken.  Ik wil vandaag nog omhelzingen koesteren vooraleer ook deze voor altijd vervagen in de tijd.

Voortaan zal ik trachten de schoonheid te omarmen die schuilgaat in het vergankelijke.

In die kortstondigheid van de tijd die me op deze aardkluit nog rest zal ik proberen kracht te vinden om te blijven creëren en zal ik blijven streven naar grootsheid en betekenis om zo, zelfs al blijft het maar bij een poging, tijdelijk een paar onsterfelijke sporen achter te laten.