Ik denk dat ik op een leeftijd ben gekomen waarop mensen mij anders zien dan hoe ik mezelf zie. De overgrote meerderheid begint mij zelfs al te beschouwen als een man van een zekere leeftijd. Ik merk dat aan kleine dingen.

Gisteren kocht ik een nieuwe jas in een winkel die misschien iets te hip is voor mijn leeftijd. Ik vond die jas helemaal niet extravagant of zo. ’t Is namelijk geen leren frak waarmee je op mijn leeftijd een statement wil maken, want ne moto komt hier niet in huis. Het is gewoon een jas waarvan ik dacht, die zit precies niet slecht. Oke, hij was wat aan de dure kant, maar als het een beetje meezit, kan ik er misschien een paar winters geniet van hebben.

Enfin, dat dacht ik.

Toen ik ermee thuiskwam, liet ik hem zien aan een van mijn zonen, die toevallig bij ons was, en aan mijn dochter, die minder toevallig ook bij ons was. Negentwintig en twintig zijn ze. Ze bekeken me allebei heel even. Neen, ze taxeerden me. Ze deden dat niet lang, maar wel just lang genoeg.

Den oudste zei ineens langs zijne neus weg, “op mijne leeftijd zoude daar nog mee weg kunnen komen, maar in uw geval zou ik het niet doen.”

Met ‘in uw geval’ doelde hij duidelijk op mijn leeftijd.

Mijn dochter was iets minder spraakzaam. Ze keek en zei alleen, “echt, meende tees?”

In mijn hoofd vroeg ik me af wanneer die machtswissel hier precies had plaatsgevonden. En ’t moet subtiel gebeurd zijn.  Zonder akte. Zonder wilsbeschikkig en zonder handtekeningen. Ineens, vindt die jonge soort dat ze zomaar in mijn plaats kunnen beslissen wat volgens hen nog justekes kan en wat helemaal niet door de beugel kan. Over ne frak begot!

Ik keek naar de jas. Ik had hem ondertussen uitgedaan en aan een kapstok gehangen. Ik draag namelijk nog zorg voor mijn spullen, iets waar ik die jongere soort trouwens niet direct kan van verdenken.

Hij hing daar. Just gelijk in de winkel. Alleen was hij ondertussen veranderd van een stijlvolle aankoop naar een te mijden risico.

Toen mijn vrouw binnenkwam, zei ik, nog voor ze haar mond kon opendoen, “zwijg! Ik heb uwe commentaar niet vandoen. Ik ben al genoeg beledigd door de modepolitie.”

Blijkbaar ben ik jong als iemand zegt dat ik er nog jong uitzie voor mijn leeftijd. Maar voelde me ineens ook stokoud omdat mijn kinderen dat beginnen incinueren.

En ’t rare is van de zaak is, ik voel me door de band ook helemaal niet anders of ouder dan twintig jaar geleden. Maar misschien heeft mijn spiegel toegang tot informatie waar mijn hoofd niet aankan. Want mijne kop denkt nog altijd dat een nacht van veel te weinig slapen iets is wat ik de volgende morgen kan oplossen met koffie en een ijsbad. Mijn lijf daarentegen, heeft daar ondertussen een heel ingewikkeld proces van gemaakt dat soms dagen kan duren.

Ik haat het ook wanneer iemand mij aanspreekt met ‘meneer’. Zoals gisteren die verkoopster van die hippe kledingwinkel. Niet eens omdat dat woord zelf respectloos is. Zeker niet. Maar omdat het een vorm van respect is waar ik niet zat op te wachten.

Later die avond trok ik de jas nog eens aan en ging nog eens voor de spiegel staan en probeerde mezelf te zien door de ogen van mijn kinderen. Ik zag een verrimpelde vent van een zekere leeftijd die iets te hard zijn best had gedaan om geen man van een zekere leeftijd te zijn.

Ik keek nog eens. Met mijn eigen ogen en dan zag ik gewoon iemand die content was met zijn nieuwe frak.

En dat was genoeg.

De jas hangt ondertussen terug aan de kapstok. Ik ga hem zeker dragen. Niet omdat hij me goed staat, want dat weet ik ondertussen al lang niet meer. Maar ik weet wel dat ik hem fier zal dragen, met dezelfde opstandigheid waarmee ik vroeger in ’t geniep sigaretten rookte en pinten dronk.

Mijn kinderen hebben hun oordeel over mijn jas geveld en de modewereld zal waarschijnlijk ook ooit wel van herstellen van die gigantische mismatch. Maar ik zal hem toch dragen. Al is het uit koppigheid en uit principe. Of gewoon omdat ik er veel te veel geld aan heb uitgegeven.

Sommige venten worden ouder en wijzer. Ik word vooral duurder in mijn vergissingen.

En misschien is dat mijn puberteit die een paar decennia is opgeschoven.