Ik kijk in de donkere fluistering van de nacht. Een onweerachtige wereld sluimert zwoel voorbij. Gedachten dwalen langzaam af naar de verte van een ingebeeld landschap. In de kleinste uren van de nacht komt de wereld bij van zijn drukte. Ik ontwaak bruusk en scherp.

Alles is rommelig stil. De wereld lijkt tot stilstand te zijn gekomen om op adem te komen van zijn eindeloze haast. Van achter een ventilator die me koelte toe blaast, word ik op weg gezet op een onverzadigbare zoektocht naar diepgang, alle zintuigen op scherp. De paradox kan niet groter zijn. Als vanzelf kom ik terecht op de vertrouwde weg naar het diepste van mijn gedachten, om er zoals steeds verstrikt te raken als een vlinder die gevangen zit in het web van tegenstrijdigheden.

“Ben ik te gehaast om tijd te hebben voor traagheid?” vraagt een stem fluisterend met een vertrouwde echo. Deze ironische nachtelijke paradox daagt me uit. Moet ik altijd in beweging zijn om stil te mogen staan, zoals een haai moet blijven zwemmen om te kunnen ademen? Innerlijke rust lijkt wel een onvindbare schat die ergens begraven ligt onder een puinhoop van dwingende gedachten en opgedrongen verwachtingen. Waar begin ik met zoeken om de schatkaart te vinden?

In mijn kleiner wordende wereld vraag ik me geregeld af of ik wel met de juiste dingen bezig ben, zeker nu mijn gammele lijf het me meer dan ooit laat afweten. Ik twijfel. De meeste mensen rondom mij lijken allemaal zo druk bezig. Geen tijd. Elke dag opnieuw lijken ze rond te dolen in hun grenzeloze woestijn in de hoop een vruchtbare oase van activiteiten te vinden om hun onophoudelijke dorst naar betekenis te lessen.

In die drukke wereld voelt mijn constante verlangen naar traagheid en kalmte bijna aan als een onvergeeflijke zonde. Nietsdoen wordt nu eenmaal verdoemd en gezien als nutteloos of als niets te doen hebben.

Ik probeer mijn misplaatste schuldgevoel opzij te zetten en tracht me niet vast te klampen aan de opgedrongen dwang om voortdurend in beweging te zijn. Waarom zou ik 24/7 bezig moeten zijn met het najagen van ambities en prestaties, terwijl die me nauwelijks voldoening schenken en ik betekenis vind in andere dingen?

De wereld rondom mij, constant op zoek naar beweging en activiteit, naar opwinding en naar bevestiging. Ik denk dat we tegenpolen zijn. Nochtans probeer ik hen wel te begrijpen en bewondering te hebben voor mensen die heil zoeken in snelheid, efficiëntie en tempo of in vluchtig succes in de hoop om daar ultieme voldoening in te vinden. Alleen, dat lukt me niet altijd even goed.

In de zwoele duisternis van deze nacht zocht ik mijn toevlucht, in mijn kleine ingebeelde landschap van rond botsende gedachten en onzekere emoties. Hier, in de rust en stilte van mijn slaapkamer, worden dromen geboren en illusies begraven. Hier mag ik kwetsbaar en rustig zijn met al mijn angsten, twijfels en onzekerheden als stille toeschouwer.

Ik laat mijn geest traag verder dwalen door de kronkelende gangen van het verleden, op zoek naar antwoorden op vragen van de toekomst. Vragen die ik me overdag in jouw bijzijn niet durf te stellen.