In een meedogenloze wereld waarin ik af en toe alleen nog maar de kleine stukjes van de eindigheid proef, kan het verleidelijk zijn om mee te bezwijken onder de druk van de tijd. Alles gaat snel voorbij, zoveel is zeker. Het is niet eens ondenkbaar dat deze woorden, kriskras geschreven op dit miezerig stukje papiertje mij zelfs zullen overleven.

Afscheid nemen blijft moeilijk. Zeker als je geconfronteerd wordt met een onverwacht, definitief vaarwel.  Door het zelf een paar keer mee te maken, denk ik dat herinneringen die mensen nalaten, belangrijker zijn dan de manier hoe ze ooit naar zichzelf hebben gekeken. In de nalatenschap van herinneringen zit de essentie van het leven verborgen, vervat in mooie momenten die ertoe gedaan hebben en verschil hebben gemaakt.

Niemand van ons komt hier levend vandaan. Of dat vooruitzicht angstaanjagend is of eerder een geruststelling, zal nog moeten blijken. De enige zekerheid die het leven ooit zal kunnen geven, is dat het ooit ophoudt. Daar kom ook ik niet onderuit.

Neem het leven daarom niet te serieus op en stop met jezelf te behandelen als een bijzaak. Je doet ertoe en je maakt verschil! Daarom, eet goed en gulzig, maar drink met mate. Wandel in de zon maar laat je niet verbranden. Zwem in de zee maar blijf uit de buurt van gevaarlijke stromingen. Zie jezelf graag maar laat je ook beminnen.  Leef je waarheid met trots en draag haar als een kostbare schat die je diep in je hart verborgen houdt. Doe gek en onnozel maar schenk voldoende aandacht aan jezelf en aan anderen. Wees vreemd of tegendraads als je dat wil. Doe wat je wil maar doe het langzaam, intens, gepassioneerd, met aandacht en met je hele hart.  Zoek moed om jezelf te zijn, ongeacht wat de wereld van je denkt. Voor al het overbodige is er echt geen tijd genoeg.

Met scha en schande heb ik de complexiteit, de kinderlijke eenvoud, de koppigheid maar ook de vergankelijkheid van mezelf en anderen leren aanvaarden. Ik ben maar een voorbijganger in mijn eigen leven. Ik ben wie ik ben, ik weet niet veel maar meer dan genoeg. Ik besef beter dan wie ook dat de eigenzinnige weg waarop ik loop er een is van onzekerheden, twijfels en uitdagingen. Soms is het een eenzame tocht maar hij schrikt me niet meer af. Ik zal hem blijven volgen. De ene dag lukt dat beter dan de andere.

Ik leef, ik bemin, en ben dankbaar voor elke ademstoot en voor elke dag die ik krijg om verwonderd te zijn. Ik denk dat dat geluk moet zijn en dat voelt geweldig. Het doet er zelfs niet toe of dat geluk voor mezelf bestemd is of voor iemand anders.