Hier kan ik vergeten. Enkel op deze plaats voel ik me veilig genoeg om niet gekwetst te worden. Demonen zullen me niet vinden. Eens ik weg ben, zal ik pijn niet meer voelen en kan ik eindelijk stoppen met langzaam doodgaan. Op elke andere plaats voel ik alleen maar angst en afgrijzen voor de persoon die ik echt ben. Jullie zijn sterk genoeg en zijn beter af zonder mij.

Zappend scrol ik ongeïnteresseerd door de weekendbijlage van de krant. Mijn ogen dwalen over krantenkoppen die mijn aandacht nauwelijks kunnen vangen. Het is 29 juni, een ellendige dag. In een verwarrend scenario dwaal ik af en fantaseer gebeurtenissen bij elkaar van zaken die zich twee jaar geleden in het hoofd van mijn vriend hebben afgespeeld. Ik krijg de losse rafels niet aan elkaar geknoopt.

Vragen waarop nooit afdoende antwoorden zullen volgen, liggen als stukjes van een onoplosbare puzzel in mijn hoofd verspreid. Weten dat jouw verhaal door niemand meer volledig kan verteld worden is onrechtvaardig en hartverscheurend. In mindere mate geldt dat voor mezelf, ondraaglijk pijnlijk moet het zijn voor al diegenen die vlak naast je stonden en je onmetelijk graag zagen maar die je achterliet.

Ongewild gaf je me opdracht om elk jaar op 29 juni terug te blikken om tegen beter weten in te proberen om jouw laatste dag en gedachten bij elkaar te puzzelen. Het gaat niet.

Af en toe lukt het wel om met een grote glimlach terug te kijken op de eindeloos complex schone mens die je was, toch word ik telkens opnieuw ongewild overmeesterd door boosheid, door machteloosheid en door niet begrijpen omdat je er nooit in geslaagd bent om al die schone dingen van jezelf te vinden, je was ze nochtans allemaal.

Het moet me troosten dat waar je nu bent, je alles definitief kon vergeten. Dat je enkel op die plaats veiligheid voelde om niet meer door jezelf gekwetst te worden. Dat jouw demonen je daar niet meer zullen vinden. Dat je, eens je weg was, je de ondraaglijke pijn niet meer hoefde te voelen en dat je eindelijk mocht stoppen met langzaam dood te gaan. Dat je op elke andere plaats alleen maar angst en afgrijzen voelde om te zijn hoe wij je zagen en hoe je diep van binnen echt was.

Dat je dacht dat we sterk genoeg zouden zijn en dat we beter af zouden zijn zonder jou.

Hoe heb jij je zo hard in ons kunnen vergissen?