Vader zijn, ik ga daar niet flauw over doen.  De titel laat me niet onberoerd. Ik las ooit, ik weet niet meer precies waar: “de beste vaders herken je aan hun kinderen”.  Ik weet niet of me dat moet geruststellen of eerder doet panikeren. De gedachte aan een kloon streelt mijn ego wel.

Misschien zijn gelijkenissen met dochter-, of zoonlief wel het mooiste geschenk dat je als vader kan krijgen. Ik ben het niet zeker. Hoe dan ook vaderschap, het blijft in de familie en dat feit op zich is een geruststelling.

Niemand kon merken dat mijn ogen vochtiger stonden dan op een doorsnee dinsdagavond, daarom droeg ik een zonnebril. Publiekelijk een traan wegpinken, dat blijft toch een beetje een gevecht met je mannelijkheid.

Rondom mij wemelde het van ouders die met min of meer gelijkaardige emoties aan het worstelen waren en voor dezelfde reden een zonnebril droegen.

Moeders die niet gekozen hadden voor de nieuwste bril van ‘Odette Lunette’ en het advies van waterproof mascara in de wind geslagen hadden, begonnen langzaamaan op depressieve panda’s te lijken.

De jongsten in de menigte, de sterren voor wie we van de bar naar het podium waren verhuisd, leken opgelucht, extatisch, trots en gelukkig of voelden iets daartussenin. Al bespeurde ik hier en daar toch weemoed en spijt omdat ze hier en nu een belangrijk tijdperk afsloten.

Op sommige plaatsen voelde ik lichte angst, spanning en onzekerheid omdat de laureaten – de nestors van Lab – noodgedwongen dit vertrouwde terrein definitief gingen verlaten om als nieuwe piepkuikens in ongekende oorden hun weg te zoeken.

Sommige genoten zichtbaar van de aandacht van hun zwanenzang. Anderen wisten zich door hun verlegenheid of door hun – nog niet juist geproportioneerde, stuntelig lijf – niet de juiste houding aan te meten die paste bij dit publieke spitsroedelopen.

Opgetut waren ze allemaal. De bakvissen van zes jaar geleden zijn stuk voor stuk maatvissen geworden, hoewel sommigen toch al een keertje meer gevangen lijken te zijn dan anderen.

Jonge vrouwen hadden onderling een ingebeelde strijd gevoerd, voor het juiste kapsel, voor de chicste jurk, voor de hoogste hak, of voor de duurste halsketting die ze even van hun moeder in bruikleen kregen om de aandacht van hun veel te diepe decolletés af te leiden. Met al die glamour en glitter waande ik me heel even op de rode loper van het filmfestival van Cannes en kon het niet nalaten me af te vragen in welke outfit deze would-be-Taylor-Swifts op hun trouwdag voor de pinnen zullen komen.

De meeste van de jonge mannen vonden in hun gesteven maatpak ook niet direct een coole pose om het vrouwvolk te imponeren, al kon het ook komen doordat hun afgedragen sneakers en de fluo Adidaskousen onder hun kostuum hen net iets te veel op circusclowns deed lijken.

Een zeldzame puist prijkte nog op een gepoederde neus terwijl sommige van de snaken al liepen te pronken met een volle baard of met een borstelige knevel.

Op de ingebeelde catwalk defileerden ze één voor één naar voren. De ene achter de andere om van oude wijzen met wie ze de afgelopen zes jaar lief en leed gedeeld hebben, kussen en een eerste belangrijke adelbrief in ontvangst te nemen.

Tijdens het applaus, van een emotionele speech en met een slotwoord dat zijn doel niet miste, waren alle zonnebrillen aangedampt geraakt en was geen spoor meer te bekennen van minutieus aangebrachte mascara.  Doorheen het gesnotter en gesnuif werd dochterlief samen met de besties door de directeur plechtig afgezwaaid.

De onderdrukte emoties die van al die jonge schouders vielen, werden door mij allemaal gulzig geabsorbeerd. Hoewel ik buiten vijf minuten hard labeur, zelf helemaal geen lauweren aan dit meesterwerk heb verdiend, voelde ik me als een pauw die zijn staart wou tonen, maar zag net op tijd af van dat ongepaste plan omdat zij en zij alleen alle pluimen dubbel en dik verdiende. Ze had mij niet vandoen om ze op te strijken. Ze kan ze trots één voor één op haar eigen hoed steken. Wat ze verder met die pluimen van die mannetjespauw doet, gaat me niets aan.

Voor de grote stap in het onbekende lijkt ze helemaal klaar, wat haar vader betreft, dat valt nog te bezien.  Al zal ook hij wel terecht komen, hij is per slot van rekening toch de vader van zijn dochter.